Kultura alkoholu

Polska kultura jest różnorodna, jednak w świecie jako Polacy zasłynęliśmy nie tylko z ogromnej gościnności, ale i ściśle z nią powiązanej – wódki. A dokładniej rzecz ujmując z częstotliwości jej występowania i ze stereotypowo dużych możliwości organizmu do jej przyjmowania. Alkohol w polskiej kulturze zakorzenił się na dobre i zapanowało społeczne, nieme przyzwolenie na jego spożywanie. I żeby było jasne – alkohol sam w sobie to tylko produkt, nie jest niczym niedozwolonym. Jednak to brak umiaru idąc w parze ze słynnym „ze mną się nie napijesz?” przynoszą dramatyczne efekty. No bo z jednej strony wiesz, że nie masz ochoty pić, ale z drugiej strony kołacze Ci się w głowie pytanie – jak to tak koledze/szwagrowi/teściowi odmówić? Pewnie się obrazi?

Dodatkowym problemem mentalnym naszego społeczeństwa okazuje się być niewyjaśniona duma związana z ilością wypitego alkoholu. Im więcej wypijesz i im lepiej organizm sobie z tym radzi tym bardziej zyskujesz w oczach kolegów, a duma i męskość rośnie. Pojawia się tylko pytanie z czego tutaj być dumnym? Ze zmarnowania zdrowia, czy z kaca mordercy, który będzie uprzykrzał Ci życie następnego dnia?

Mentalność ta, choć nieco różni się szczegółami ma swoje występowanie wszędzie – od wiejskiej stypy, po celebrycką imprezę za zamkniętymi drzwiami, a także po pozornie niewinne spotkania nastolatków. Statystyka pokazuje, że inicjacja alkoholowa w Polsce zaczyna się bardzo wcześnie, i pierwsze próby picia wśród młodych pojawiają się między 11, a 16 rokiem życia!

Kultura alkoholu zauważalnie zaczęła być problemem, i zwróciło na to znaczącą uwagę pokolenie dzieci wychowujące się w ciężkich latach 70.,80.,90. Część z tych osób kojarząc dzieciństwo z odorem alkoholu, pijanymi rodzicami, kłótniami, przemocą i biedą postanowiło nauczyć się grzecznie odmawiać. Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) mierząc się w dojrzałym życiu z wieloma problemami radzą sobie z nimi różnorako. Część z nich stawia na asertywność, czyli stanowcze, acz grzeczne wyrażenie swojego zdania, które jest zgodne z ich przemyśleniami i nieugięte obstawanie przy nim. Dzięki temu dbają oni o swoje granice, nie przekraczają ich i żyją w zgodzie ze sobą. Popularność zaczęły zdobywać również ruchy selfcare i self-love. Mają one na celu szeroko rozumianą dobroć dla siebie, wyłączenie nieznośnego krytyka w głowie. I zaakceptowanie siebie wraz ze swoimi wadami oraz ciężką i systematyczną pracę nad nimi, by bardziej zbliżyć się do szczęścia.

Pojawia się społeczna zmiana systemu myślenia, a na nadużywanie alkoholu przestaje być obecne nieme przyzwolenie. On dalej jest i występuje w naszej kulturze, ale przekraczanie swoich granic związanych z alkoholem jest niemodne, nieeleganckie i niekulturalne. Społeczeństwo zaczęło mówić NIE nietykalnej dotychczas kulturze alkoholu, a wszelkie konsekwencje z tym związane zaczynają być piętnowane.

To jest tylko i wyłącznie nasza sprawa jacy będziemy dla siebie i dla innych. Czy zadbamy o nasz organizm i o naszych bliskich, czy pozwolimy, by młode pokolenie za 20 lat borykało się z problemami dorosłych dzieci alkoholików.

Pamiętajmy, że pijaństwo, przemoc i brak miłości do własnego organizmu jest niekulturalna!

Dlatego jeśli chcesz zacząć dbać o siebie skontaktuj się z terapeutą uzależnień w Lublinie, który pomoże Ci zbudować w tobie asertywność do alkoholu. Zadzwoń do mnie i razem znajdziemy rozwiązanie.